Ważną rolę odgrywa też bardzo czuły węch, który uzupełnia wzrok
i słuch. Jest to zmysł chemiczny. Cząsteczki substancji znajdujące się w
powietrzu chwytane są przez organy węchowe i rozpuszczane w wydzielinie
śluzowej nosa. Na ich podstawie chomik poznaje, czy w pobliżu znajduje się coś
do jedzenia, intruz naruszający terytorium rodziny, wróg, samica w czasie rui.
Zapach dostarcza również informacji o odległości jego źródła. Receptory węchowe
umieszczone są w górnej części kanałów węchowych, część dolna filtruje i
ogrzewa powietrze wdychane. Interesującym uzupełnieniem jest istniejący u
ssaków, jak z resztą u wielu innych, organ Jacobsona. Są to płytkie komory
wysłane komórkami czuciowymi. Służy on do węchowej oceny pokarmu znajdującego
się w jamie gębowej i jest wrażliwy na substancje rozpuszczone w powietrzu. U
chomików narząd ten otwiera się do jamy nosowej. Inną, ważną cechą jest dotyk. U
kopiącego nory chomika zmysł ten jest szczególnie rozwinięty. Narządem dotyku
są długie i delikatne, cienkie wibrysy
(wąsy) sterczące po obu stronach pyszczka. Najmniejsze znaczenie ma smak, który
jest zmysłem chemicznym, a u tego gatunku nie jest tak ważny jak u pozostałych
ssaków. Chomik wychodzi z założenia, że jeśli coś źle pachnie, musi też źle
smakować.
Komentarze