Historia chomików syryjskich

Chomik syryjski - pierwszy raz opisany w 1839 r. przez brytyjskiego zoologa Waterhouse'a i nazwany Cricetus auratus. Nie interesowano się zbytnio tym gatunkiem chomika bo nie wyróżniał się specjalnymi cechami. Obserwowano ich coraz mniej i uznano gatunek za wymarły. W 1930 r. profesor Aharoni z University of Jerusalem prowadzący prace wykopaliskowe w okolicach Aleppo, znalazł samicę z 12 młodymi. Ponieważ zwierzęta znalezione w 1930 roku były nieco większe, niż te znalezione przez Waterhouse'a zostały one opisanie nazwą Mesocricetus auratus. 

Jednak informacje dotyczące ich dalszych losów nie są ujednolicone. Część autorów opracowań o chomiczkach podaje, że część zwierząt nie przeżyła drogi do Jerozolimy i padła, zaś pozostałe  - jeden samczyk i dwie samiczki rozmnożyły się już po 3 miesiącach i dopiero ich potomstwo ruszyło na podbój świata. Inni uważają, że ta trójka (niektórzy uważają, że czwórka) młodych trafiła do Anglii, do Londynu i dopiero tam doczekała się przychówku, zaś te, które pozostały w Syrii, padły. W każdym bądź razie wiadomo, że wszystkie chomiczki syryjskie na świecie pochodzą od trzech lub czterech zwierząt.

Dzięki łączeniu i rozmnażaniu odłowionych chomiczków otrzymano kolejne przychówki w, których na skutek mutacji pojawiły się nowe cechy. Mimo ocalenia gatunku przed wyginięciem, chomiczki syryjskie nie budziły większego zainteresowania. Dopiero gdy w 1938 roku trafiły do Stanów Zjednoczonych jako zwierzęta laboratoryjne, zaczęła się ich kariera. Okazało się bowiem, że łatwo się mnożą i oswajają, a co za tym idzie - idealnie nadają się do domowej hodowli. Do Polski pierwsze chomiczki syryjskie dotarły po II Wojnie Światowej w 1950 roku.

Bibliografia: Wikipedia i książki o chomikach